22 januari jongstleden stond de terugwedstrijd tegen Wiko op het programma. Daar de thuiswedstrijd overtuigend gewonnen werd, werd er vanuit gegaan dat een overwinning ook nu tot een reële mogelijkheid zou moeten behoren. Om deze wedstrijd te bereiken moest er echter eerst een lange reis richting Winterswijk worden ondernomen, door een aantal met de auto, maar natuurlijk zoals het studenten betaamd door de meerderheid met de bus. Zodoende was er ruim voldoende tijd om een historisch doelpunt voor te bereiden. De teller stond voorafgaand aan de wedstrijd namelijk op 96 doelpunten en het vierde doelpunt zou dus het honderdste doelpunt zijn. Iedereen wilde deze natuurlijk op zijn naam hebben en aangezien er alleen gescoord kan worden wanneer je in de aanval staat, werden er vele tactieken door beide vakken bedacht om in elk geval te zorgen dat het doelpunt op naam van het vak kwam.

In de sporthal aangekomen bleek Wiko behoorlijk veel fanatieker te zijn dan de vorige wedstrijd. Ze waren fanatiek aan het inschieten en ze hadden zelfs een coach die hen hierin aanmoedigde. Dit stond in schril contrast met de studenten, waarvan enkelen nog tot een uur of vijf in de stad gesignaleerd waren. Maar nadat ook de studenten enkele balletjes richting de korf gegooid hadden vond de scheidsrechter het tijd worden om de wedstrijd aan te vangen.

Al snel werd duidelijk dat Wiko niet alleen heel fanatiek leek, maar dit ook was. Gelukkig waren er ook enkele Vakgerichters behoorlijk uitgeslapen en konden hieraan een weerwoord bieden en zo werd er een energieke wedstrijd op de mat gelegd. Het tempo lag minstens twee keer zo hoog als in de gemiddelde Vakgericht 2 wedstrijd en al snel werd ook duidelijk dat dit ook voor de scheidsrechter een middagje zou worden waarin er meer gedaan moest worden dan alleen voor doelpunten fluiten. Gelukkig stond de wedstrijd onder leiding van een bekwame scheidsrechter die weinig vreemde beslissingen nam en alleen af en toe op weerstand van een enkele speler danwel coach stuitte met beslissingen in het zogenaamde grijze gebied.

Het begin van Vakgericht was behoorlijk zenuwachtig omdat er natuurlijk op een bepaalde manier naar het vierde doelpunt toegewerkt moest worden. Vanzelfsprekend werd dit het best gedaan door het zogenaamde niet-systeem vak en zij gingen er dan ook met de eer van het honderdste doelpunt vandoor. Nadat dit doelpunt gescoord was kon er gekeken worden of er misschien ook nog twee punten mee naar Enschede genomen konden worden. De achterstand was met 6-4 nog niet onoverkomelijk en dus werd besloten dat ook de overwinning wel behaald kon worden. In de rust bleek er echter nog steeds een achterstand op het scorebord te staan, maar wel was ondertussen het verschil teruggebracht tot één doelpunt en een overwinning behoorde dus nog steeds tot de mogelijkheden. Het eerste schot na rust was direct raak en dat gaf de studenten het vertrouwen om deze wedstrijd tot een goed einde te brengen. De één na de andere bal vloog door de korf, maar helaas vond de scheidsrechter dat maar liefst vier hiervan onreglementair werden gemaakt en besloot hij deze daarom af te keuren. Gelukkig bleven er genoeg doelpunten over om een geruststellende voorsprong op te bouwen, temeer omdat Wiko niet veel meer wist te scoren. Aan het eind van de wedstrijd werden er nog enkele fraaie doelpunten gescoord en werd er uiteindelijk een 11-15 overwinning binnengesleept.

De doelpunten werden gescoord door Wytse (5), Roel (3,5), Rike (2), Adriënne (1,5), Kylie (1), Peter (1) en Wouter (1)